د ځینو محب روحونو د سترګو لیدلې کیسې
د یو ازلي محب روح کیسه:
زه په امریکا کې نیمې شپې ته نږدې د یو ځنګل څخه تیریدم، ومې لیدل چې یو کس ونې ته مخامخ په سجده پروت دی او ژاړي. نږدې یوه ګړۍ وروسته کله چې زه راستون شوم دا مې بیا هم په همدغه حالت کې ولید، زه یې خواته لاړم او ودریدم، هغه زما شتون احساس کړ، سر یې د سجدې څخه را پورته کړ او ویې ویل: ماته دې مزاحمت ولې وکړ؟ ما وویل: زه هم د رب په لټه کې یم، زه دې ته حیران یم چې ته به څرنګه رب د ونې له لارې ومومې؟ ښه به دا وه چې د کوم مذهب په وسیله دې رب ترلاسه کړې و! هغه وویل: زه د قرآن، انجیل او نورو آسماني کتابونو په اصلي ژبه نه پوهیږم او د دې کتابونو د ژباړې څخه هم مطمئن نه یم، ځکه چې په هغوی کې زبردسته تضاد موجود دی، له همدې امله دا باور نشو ترلاسه کولې چې دا کتابونه به د یو خدای له لوري را لیږلې شوي وي . د یو آسماني کتاب له مخې خدای وایي، (عیسی زما زوی دی) او په بل کتاب کې خدای وایی، (زه هیڅ زامن نلرم). ما خپل قیمتي وخت د دې کتابونو په لوستلو ضایع کړ. اوس ما د خدای موندلو لپاره بله لاره غوره کړې ده. د مثال په ډؤل، دا ونه وګوره څومره ښکلې ده، په دې معنی چې خدای له دې ونې سره مینه لري. کیدلې شي چې خدای، ما د همدې ونې له لارې خپل لوري ته راوبلي!
دا کوم ازلي محب روح و چې د خپل عقل مطابق د رب په لټه کې و. آیا داسې خلک دوزخ ته تللی شي؟ دوی معذور ګڼل کېږي او وروسته همدا د سپي څخه په قطمیر بدل او جنت ته به داخل شي، البته د حضرت قطمیر کوم مذهب نه و.
د امریکا د ایروزونا ایالت ښاغلې کیترین راته کیسه بیان کړه، او ویې ویل چې:
ما د انجیلا څخه د زړه د ذکر اجازه ترلاسه کړه، انجیلا ماته وویل: که چېرې د ۷ ورځو په موده کې په زړه کې دې الله، الله پیل شو نو پوهه شه چې رب ته قبوله کړې یې، که نه نو ستا ژوند کول فضول دي. کله چې د ۷ ورځو د هڅو وروسته زما زړه د الله په ذکر جاري نه شو، یوه شپه ماته سخته ژړا راغله. زه ښه په چېغو شوم او په هماغه شپه زما په سینه کې الله، الله پیل شو، چې د درې کلونو را هیسې جاري دی. کیترین د عمر قایله نده، بلکه د تندرستۍ قایله ده، په همدې ډؤل هغه د مذهب قایله هم نده بلکه د خدای د مینې قایله ده. هغه وایي چې له دې ذکر سره زما په زړه کې د رب په مینه کې زیاتوالې راځي، زما لپاره همدا کافي دي.
د یو هندو ګروو سره لیدنه:
زه په هغه وخت کې د سیون شریف په غرونو کې وم. وخت نا وخت به د لعل شهباز قلندر زیارت ته ورتللم. ما یو سړې ولید چې د زیارت په انګړ کې ناست و. زیات شمېر هندو پیروان یې شاوخوا په ډیر عقیدت او درناوي سره راټول شوي وو. ما وپوښتل: دا بزرګ څوک دی؟ ویې ویل چې دا د هندوانو ګروو (مرشد) دی. روښان ضمیره هم دی. د هغه په وسیله زمونږ درخواستونه لعل شهباز قلندرؒ پورې رسیږي او زمونږ ستونزې حل کېږي. ګڼ شمېر مسلمانانو هم د هغه احترام کاوه. یوه ورځ زما د یوې غونډۍ څخه ګزر وشو، ما هماغه کس ولید چې مخې ته یې یو بُت ایښودلې دی او د سجدې په حالت کې څه شې زمزمه کوي. بله ورځ مو په زیارت کې سره ولیدل. ما ورته وویل: ستا په څیر روښان ضمیره او د خاوری د بُت عبادت کول. دا زما له پوهې وتلې خبره ده. هغه ځواب راکړ: زه هم دوی ته د رب په سترګو نګورم البته زما عقیده ده او ستا په کتابونو کې هم لیکل شوي چې الله انسان پر خپل صورت پیدا کړې دی له همدې امله د بیلابیلو صورتونو په جوړولو سره د هغه عبادت کوم، معلومه نده کومه صورت به د رب سره سمون وخوري. هغه وویل: ته هم روښان ضمیر یې ووایه چې د الله صورت څرنګه دی او له کوم یو بُت سره سمون خوري؟ ترڅو زه هغه په خپله سینه کې ځای کړم.
کله چې زه شپاړس یا اوولس کلن وم. د خپل پلرني پیر، ګوهر علي شاه په زیارت کې مې د مزمل سورت تلاوت کاوه. ناڅاپه، د ملنګانو په څیره کې یو لوړ قد لرونکې سړی زما مخې ته را څرګند شو او ویې ویل: هڅې لګیا یې چڼې کړپوې، د مشرانو صورت یې و ما ځواب ورنکړ خو په زړه کې مې دا خبره وه چې دا به ضرور کومه شیطان وي چې ما د تلاوت څخه منع کوي.
یو څه وخت وروسته کله چې زما زړه په ذکر جاري شو نو زما عمر پنځه دیرش (۳۵) کلونو شاوخوا ته رسیدلی و. په راکړل شوې طریقې سره مې په ژبه د مزمل د سورت آیت تلاوت کاوه او بیا به زه غلې کیدم ترڅو زړه یې هم تلاوت کړي. بیا زما د زړه څخه د همدې آیت غږ راپورته کیده. یوه ورځ په همدې مشق کې بوخت وم چې بیا هماغه فقیر د پخوا په څیر راڅرګند شو او ویې ویل: اوس ته قرآن تلاوت کوی. تر څو چې درمل معدې ته لاړ نه شي شفا نه ترلاسه کېږي. په همدې شکل ترڅو چې الٰہي کلام زړه ته ښکته نشي. څه شې لاس ته نه راځي، هغه دا شعر ووایاست:
زبانی کلمہ ہر کوئی پڑھدا……دل دا پڑھدا کوئی ھو
دِل دا کلمہ عاشق پڑھدے……کی جانن یار گلوئی ہو
د ژبې کلمه هرڅوک لولي د زړه کلمه ځینې لولي (هو)
د زړه کلمه عاشق لولي هاغه خلک چې کلمه یې تر ستوني ښکته
نه ځي هغوی به په دې څه پوه شي (هو)
(سلطان حق باهو)
د داتا صاحب د زیارت په جومات کې چې کله د لمونځ څخه فارغ شوم، ما یو سپین ږیرې ولید چې د لمونځ کوونکو د بوټانو ساتنه یې کوله. دا چې زه په وروستي صف کې وم، ما دا احساس وکړ چې هغه لمونځ نه دې کړې او یوازې د بوټانو پاملرنه کې بوخت و. د وتلو په وخت کې ما ورته وویل: تا لمونځ ندې کړې، د بوټانو له ساتنې څخه د کوم اجر تمه لرئ؟ هغه وویل: ما ټول عمر لمونځ نه دې کړې. اوس په دې زاړه عمر کې د لمانځه په وسیله د بخښنې تمه نه لرم. زه اوس په دې هیله ژوند کوم چې له دې خلکو له جملې به یو د خدای دوست وي او زما دا عمل ممکن خدای یا د هغه دوست خوښ کړي. ما وویل: د لمونځ څخه بله غوره ادا نشته. هغه وویل: هیڅ عمل د یار څخه زیات نه دی، که هغه راضي شي! د چله کشۍ څخه درې کاله وروسته یوه ورځ، حضوري محفل را ته نصیب شو. ما هماغه سپین ږیرې ولید چې د حضور پاک ﷺ د پښو تر څنګ ناست و. بیا دا شعر را یاد شو:
گناہگار پہنچے درِ پاک پر زاہد و پارسا دیکھتے رہ گئے
ګنهګاران ورسیدل درِ پاک ته زاهد او پارسا خوله خلاصې پاتې شول
د ژباړې معلومات
دا ژباړه د ټولنې پر بنسټ ولاړه ده او دقت او د اصلي متن سره مطابقت یقیني کولو لپاره تایید ته اړتیا لري.