د سرکار رياض احمد ګوهــر شـاهي شخصي تعارف
سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي په ۲۵مه د نومبر ۱۹۴۱ کال د هند په خاوره، د ډهوک ګوهر شاه (راولپنډۍ) تر نامه لاندې په یو کوچني کلي کې زیږیدلې دی. ستاسو والده ماجده فاطمي ده، یعنی د ساداتو د سید ګوهر علي شاه د لمسیانو له جملې څخه ده. البته ستاسو والدِ محترم د مور له خوا د سید ګوهر علی شاه د لمسیانو څخه دی او ستاسو بابا د مغولو د قوم پورې تړاو لري. د کوچنیوالي څخه ستاسو رُخ د اوليا الله د مزارونو په لور و. ستاسو والد ګرامي فرمایي: ګوهر شاهي به د پنځه یا شپږ کلونو په عمر غیب کیدو او کله به چې مونږ د هغه د موندلو هڅه کوله نو دا به مو د نظام الدين اولیاؒ (نوې ډهلي) په زیارت کې ناست مونده. ما څو ځلې دا احساس وکړ چې هغوی د نظام الدين اولیا سره خبرې کوي. دا د هغه وخت پیښه ده کله چې د سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي والد ګرامي د ماموریت په هکله ډهلي کې استوګن شوی و. د مارچ ۱۹۹۷ کال کې کله چې سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي هند ته په سفر لاړ، د همدې زیارت سجاده نشین اسلام الدين نظامي، د نظام الدين اولیا په اشاره سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي ته دستارِ فضیلت په سر کړ. له کوچنیوالي به یې چې کومه خبره کوله هغه به رښتیا کیده. له همدې امله ما د هغوی ټولې معقولې غوښتنې پوره کولې. ستاسو والد ګرامي زیاته کړه: ګوهر شاهي به هر سهار د عادت مطابق کله چې د کور باغچې ته تشریف راوړلو، زه به د هغوی د احترام لپاره دریدم. په دې کار سره به ګوهر شاهي زما څخه ناراضه کیده او ویل به یې چې زه ستا زوی یم، ماته شرم راځي، تاسو دا کار مه کوئ. البته زما به هر ځلې دا ځواب و چې، زه ستاسو لپاره نه، بلکه کوم الله چې په تا کې اوسیږي د هغه په احترام کې دریږم. د موړه نوري د ابتدائي ښوونځي استاد، امیر حسین وایي: زه په ښوونځي کې د قهرجن ښوونکي په نامه مشهوره شوی وم، شوخ ماشومان به مې وهل او د ګوهر شاهي شرارت دا وه چې کله نا کله به ښوونځي ته ناوخته راتللو او کله به چې ما د غُسې په حالت کې د هغوی د وهلو هڅه کوله ما به داسې احساس کاوه چې کوم چا زما لښته نیولې ده او په دې ډؤل به ماته خندا راتله.
د سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي د کورنۍ او دوستانو څرګندونې:
مونږ هیڅکله هم دوی له چا سره په جنګ جګړه یا وهلو ډبولو نه دې لیدلې. خو کله به چې کوم یار، دوست په غوسه کیده یا د هغه د وهلو لپاره به راغې، نو دوی به مسکا پیل کوله.
د سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي محترمه میرمن وایي چې:
لومړې خو دوی په آسانۍ سره نه په غوسه کیږي، او کله چې په غوسه شي نو ډیر شدید غبرګونونه څرګندوي هاغه هم په یو معمولي خبره. د سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي د سخاوت په اړه وایي: سهار چې کله د باغچې په لوري د میلمنو سره د لیدنې لپاره ځي نو جیب یې ډک وي او چې راستون شي نو جیب یې خالي کړې وي. ټولې پیسې اړمنو ته ورکوي او کله چې ماته د پیسو اړتیا پیښیږي، خپله معصومه څیره را څرګندوي. چې په دې توګه ماته غوسه راځي بیا د معصومه څیرې په لیدلو سره دا شعر وایم.
دِل کے بڑے سخی ہیں بیٹھے ہیں دهن لُٹاکے
د زړه نه ډیر سخي دی ناست دی په خلکو د مال لوټ کولو لپاره
د سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي په اړه د هغوی د صاحبزاده ګانو څرګندونې:
پلار مونږ سره ډیره مینه هم لري او زمونږ اړتیاوې هم پوره کوي مګر کله چې مونږ د خپل پلار څخه پیسې غواړو، مونږ ته لږې پیسې راکوي او وایي چې: تاسو به یې بې ځایه مصرف کړئ، بیا به مونږ ویل چې: یا زمونږ څخه هم فقیران جوړ کړه یا مونږ ته ډېرې پیسې راکوه.
د سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي د والدې ماجدې څرګندونې د دوی په اړه:
په ماشومتوب کې به کله چې مکتب ته نه تللو یا وروسته د ځوانۍ په دوران کې، په کاروبار کې به چې کله د زیان سره مخ شو، نو ما به په دوی نیوکه کوله. خو دوی هیڅ کله هم ماته په پورته سر ځواب ندې راکړې. البته زما روحاني مرشد ککه میا چې د شمس د کلي څخه دی، ماته به یې ویل چې: ریاض ته بدې خبرې مه کوه. کوم څه چې زه په ده کې وینم ته پرې نه پوهیږې. انساني خواخوږي یې دومره زیاته وه چې که ریاض ته به خبر ورسید چې کومه بس د اته یا نهه میلو د واټن په اوږدو کې خراب شوی دی نو د بس مسافرینو ته به یې خواړه چمتو او په خپل بایسکل به یې هغوی ته وړل.
د سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي د یو نږدې دوست محمد اقبال د (فضولیا د کلي):
محمد اقبال وایي په بارني موسم کې، کله به چې مونږ په کروندو ګرځېدلو نو په پولو به بې شمېره میږيان قطار په قطار روان وو. مونږ به په پولو د مېږیانو د پروا کولو پرته روان وو، مګر دوی به ځان د میږیانو څخه ګوښه او په خټو کې به روان و، تر څو میږیانو ته تکلیف ونه رسيږي. کله چې د دوی پر وړاندې د قتل بې اساسه قضیه جوړه شوه نو د جنایاتو د څانګې قدوس شیخ د څیړنې لپاره راغې. د کلي خلکو هغه ته وویل، زمونږ په نظر ګوهر شاهي به هیڅکله هم کومه ماشې نه وي وژلې، بیا چېرې د یو انسان قتل کول!
سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي او د هغه عمه:
دا د هاغه وخت خبره ده چې زه د اتم صنف شاګرد وم. یوځلې عمه چې زاهد، پارسا او عبادت کوونکې وه، مګر حرص او حسد کې هم مبتلا وه (هاغه بدۍ چې معمولاً په عبادت کوونکو کې وي) را ته وویل: ستا نور ټول کارونه سم دي مګر ته لمونځ نکوې. ما ځواب ورکړ: چې لمونځ د رب ډالۍ ده، زه نغواړم چې د لمانځه سره بخل، تکبر، حسد او کینه هم رب ته ولیږم، هر کله مې چې لمونځ شروع کاوه نو په سمه توګه به لمونځ کوم، ستاسو په څیر نه چې لمونځ هم کوئ او د غیبت، چغلي او بهتان په څیر کبیره ګناهونه هم کوئ.
سرکار ریاض احمد ګوهر شاهي د کوچنیوالي حالات بیان فرمایي:
ما د لس یا دولس کلنۍ راهیسې د رب سره په خوب کې خبرې کولې او بیت المعمور هم په نظر راتلو، مګر زه نه پوهیدم چې دا کومه مقام دی. د چله کشۍ څخه وروسته کله چې هماغه خبرې او نظارې بیا مخې ته راغې، نو حقیقت را ته څرګند شو. یوځلې، زما ماما چې په پوځ کې صاحب منصب و، فاحشه خانو ته به تللو. د کورنۍ د شکونو له امله به یې زه له ځانه سره وړلم، ترڅو کورنۍ پرې شک ونکړي. ما ته به یې چای او بسکټ د خوړلو لپاره راکول او خپله به داخل ته تللو، حال دا چې ما فاحشه او فاحشه خانې نه پیژندلې. ماما به ماته همدا ویل چې دا د ښځو دفتر دی. څو ورځې وروسته زما زړه له دې ځای څخه تور شو. بیا نو ماما راته وویل چې دا ښځې دي او الله دوی د همدې مقصد لپاره پیدا کړي دي، یعنی هغه زما په دې کار کې د ښکیل کولو هڅه وکړه. د ماما خبرو زه دومره وځورولم چې ټوله شپه مې له نفس سره په مبارزه کې خوب ونه شو کړای، او بیا ناڅاپه ویده شوم.
ګورم چې یوه لویه ګرده څپرۍ ده او زه د هغې لاندې ولاړ یم. کرخته کوونکې غږ راځي چې: دا راولئ! ګورم چې دوه کسانو ماما لاس نیولې راوست او اشاره کوي چې، دا دې حاضر مو کړ. بیا غږ راځي: دا د ګرزونو سره ووهئ! هغوی په وهلو پیل وکړ او ماما چېغې وهلې او غړمبیده او په دې اثنا کې د هغه شکل په خنزیر بدل شو. بیا غږ راځي چې: که ته هم له ده سره لاس یو کړې نو ستا به هم، دا حال شي. بیا زه توبې اوباسم او راویښیږم د سترګو خلاصولو سره زما په ژبه همدا خبره وي چې: یا ربه زما توبه ده، یا ربه زما توبه ده او تر زیاتو کلونو پورې د دې خوب اثر را باندې پاتې و.
بله ورځ زه په بس کې د کلي په لور روان وم، ما ولیدل چې ځیني ډاکوانو هڅه کوله د ټکسي څخه په زور ټیپ راوباسي. کله چې ډریور مقاومت وکړ نو هغه یې په چړو سره وواژه. د دې منظر په لیدلو زمونږ بس هلته ودرید او ډاکوان زمونږ په لیدو وتښتېدل. ډریور په رپیدو زمونږ مخې ته ساه ورکړه، بیا زما ذهن کې همدا راغلل چې په ژوند څه باور، د شپې چې زه ویده کیدم، لاندې شعر زما په ذهن کې زمزمه کیده.
کر ساری خطائیں معاف میری تیرے در پہ میں آن گرا
کړه ټولې خطاګانې معاف زما ستا در ته په راتلو زه پرېوتم
او ټوله شپه په ژړا او فریاد کې تېره شوه، له دې پیښې څه موده وروسته ما نړۍ پرېښوده او د جام داتارؒ زیارت ته لاړم، مګر د هغه ځای څخه هم خپل منزل ته ونرسیدم او زما اوښي زه بیرته دنیا ته له ځان سره راوستلم.
د ۳۴ کلونو په عمر بري امامؒ زما مخې ته راڅرګند شو او ویې ویل: اوس ستا وخت راغلې چې ځنګل ته بیا لاړ شې. د درې کلونو د چله کشۍ وروسته کله چې د روحانیت په برخه کې یو څه شې را ته حاصل شول. نو بیا جام داتار زیارت ته لاړم. صاحب د مزار مخامخ راڅرګند شو، ما ورته وویل: که زه دې په هاغه وخت کې قبول کړې وم نو د نفساني ژوند څخه به په امان کې پاتې شوی وم. دوی ځواب راکړ: هغه، مناسبه وخت نه و.
د ژباړې معلومات
دا ژباړه د ټولنې پر بنسټ ولاړه ده او دقت او د اصلي متن سره مطابقت یقیني کولو لپاره تایید ته اړتیا لري.